welkom op onze site

22.11.05

Politie
Ja hoor, het is zover, wat iedere in Mozambique woonachtige blanke een keer (of meer) overkomt is mij nu eindelijk ook overkomen. En wel een leuke ontmoeting met de oh zo corrupte politie in dit land.
Toen ik gisteren op weg was met de auto maakte ik ergens een u-bocht waar dat verboden was. Bord niet gezien, niet goed opgelet, hoe dan ook: een verkeersovertreding. Dus daar stonden ze: twee jonge politie agenten, klaar om me te bekeuren. Maar in plaats van te zeggen 'U heeft een overtreding begaan, moet nu zoveel betalen en we schrijven een bon voor u uit' deden ze een beetje geheimzinnig. Eerst moest ik m'n papieren overhandigen (wat nog best normaal is) en toen wilden ze in m'n auto stappen. Dus ik doe de deuren open en ineens zitten er twee agentjes bij me in de auto.
Ik geef toe dat ik een fout heb gemaakt, dus ik stel voor dat we naar het bureau gaan waar ik dan netjes de bekeuring zal betalen. Er werd wat vaag gedaan over naar welk bureau we het best konden gaan en uiteindelijk moest ik 50 meter verderop parkeren, want het belangrijkste was dat 'de chef ons niet zou zien'.. Toen begonnen ze me uit te leggen dat ze toch ook mensen waren en dat ze bereid waren om het door de vingers te zien, want mevrouw had toch gezegd dat het de eerste keer was dat ze deze fout beging (had ik helemaal niet gezegd, maar dat zei ik toen uiteraard braaf), en dat ik het nooit weer zou doen (ook dat had ik niet gezegd). Dus we konden het ook onderling oplossen.
Ik hield vol dat ik toch liever naar het bureau zou gaan en daar de zaken af wilde handelen. Auto weer gestart en doorgereden. Na 200 meter vertelden ze me opnieuw om de auto langs de kant van de weg te zetten. Zelfde soort gesprek, ik bleef volhouden dat ik naar het bureau wilde, ik had immers een fout gemaakt en wilde echt best betalen. Ja maar mevrouw, 40% van uw boete gaat toch naar ons dus u kunt dat ook direct betalen. Maar hebben jullie ook bonnen dan? En hoe weet ik dat het geld naar de politie gaat? Uiteindelijk gaf een van de twee het op en fluisterde tegen z'n collega dat dit tot niets zou leiden, dus af gingen ze (ja inderdaad letterlijk en figuurlijk), wat een vreemde situatie...

Werk vervolg
Tot op heden heb ik nog geen reactie van de directeur ontvangen op de ontslagbrief die ik anderhalve week geleden heb gestuurd.. Vorige week wel met de voormalige directrice gepraat, het gesprek was goed, ze begreep waarom en vond 't jammer dat de dingen gelopen waren zoals ze gelopen waren. Opgelucht dat het nu voorbij is. Het voelt goed om deze beslissing genomen te hebben. Jammer dat het zo af moest lopen, en ik ben bijzonder teleurgesteld in de huidige directeur, maar zijn niet reageren nu onderstreept eigenlijk alleen maar dat ik het goede heb gedaan.
Bij TechnoServe (waar ik ook al werkte) kan ik in elk geval een dag per week werken tot we weg gaan en heel waarschijnlijk worden dat wel 3 dagen per week, dus dan zou het voor mij al heel goed zijn tot we eind maart terugkomen naar NL.

- geschreven door Inger om 22:42

14.11.05

Bezoek en Mlilwane
Afgelopen week waren Marten z'n nicht en haar vriend hier. Gezellig om weer bezoek uit Nederland over te hebben. Ze zijn een paar dagen in Mozambique geweest, waarvan het een dag Maputo-dag was, dus toen waren wij ook vrij en konden we samen iets ondernemen. 's Morgens op bezoek geweest bij Arlindo, om de kleine baby Mauro te bewonderen (zie ook foto's op link foto's allerlei). En 's middags dachten we nog iets mee te pikken van het grote feest op het centrale plein, maar behalve een menigte gekleed in gele t-shirts en wat halfzachte achtergrondmuziek was er weinig te beleven. Later hoorden we van Donância dat dat slechts de voorbereidingen waren voor het feest de dag daarna. Op het 'echte' feest zouden de lokale idolen uit de FAMA show optreden (Mozambikaanse Idols, ja dat is hier ook zo populair..). Maar goed, dat feest misten we omdat we toen naar Swaziland gingen, naar Mlilwane park. Daar waren wij twee jaar geleden al eens geweest en we sturen daar ook ongeveer alle gasten heen die naar Swaziland willen. Het is een leuk klein park, waar je lekker kunt wandelen. Zonder rangers, want er zitten (bijna) geen roofdieren. Vooral veel zebra's, hertachtigen, wrattenzwijnen, struisvogels nezo. Verder ook nijlpaarden, maar die zitten meestal op dezelfde plek in hun 'Hippopool' en ook krokodillen, maar die hadden wij vorige keer niet gezien. Nu wel, en groot ook en dichtbij! Best spannend, vooral een die aan kwam zwemmen toen we even een cola dronken op een terras, gelukkig zat er een afstand tussen ons en het water.

Werk
Behalve allerlei leuke tripjes moet er natuurlijk ook gewerkt worden. Bij Marten is het na weken van hard werken voor de WereldBank nu weer wat rustiger. Het einde van zijn contract bij het ministerie is in zicht en dat is ook wel prima zo. Verder zijn er nog wat dingen die afgerond moeten worden en is hij in afwachting van een contract voor een klus van twee maanden.
Bij mij gaan de zaken wat minder. Ik had wat problemen met mijn directe collega bij IUCN, ik vond dat ze de kantjes er vanaf liep (steeds maar bezoekjes aan Madjadjane afzeggen, omdat ze de dingen niet georganiseerd had) en daarmee mijn werk bemoeilijkte. Toen ik haar daarmee confronteerde, kreeg ik meteen de wind van voren, want waar haalde ik het lef vandaan om haar ergens van te beschuldigen. Met de directeur boterde het ook al niet bijzonder goed, toen ik na 7 weken werken mijn bezorgdheid uitte over het feit dat ik nog geen contract en taakomschrijving had, kreeg ik een zeer beledigde e-mail terug, want ik moest vooral niet denken dat hij niks anders te doen had dan mijn contract regelen..
Hmm, toen heb ik heel hard na zitten denken of ik zo eigenlijk wel door wilde werken en of ik uberhaupt iets zou kunnen bereiken als de zaken er zo voorstonden en heb ik uiteindelijk besloten om er een punt achter te zetten. Vrijdag dus mijn ontslagbrief ingediend en uitgelegd dat ik er zo weinig heil in zie. Vanwege mijn goede verstandhouding met de vorige directrice (die er nog steeds zit, maar in een andere positie) heb ik haar ook een kopie van de brief gestuurd. Tot nu toe is zij de enige die gereageerd heeft, we gaan morgen praten. Verder wacht ik maar af waar de directeur mee komt.
Om toch niet werkeloos thuis te zitten heb ik me maar meteen op andere banen gestort, dus ik hoop dat daar binnenkort wat uitkomt.

Paris
De kleine Paris wordt steeds groter, bijna 1 jaar oud alweer. Hij loopt steeds beter, maar nog altijd niet zonder helpende handen. Praten doet ie ook meer en meer, klanken nabootsen eigenlijk, veel verstaan we er niet van. Want of mamamamama nou mama betekent, of gewoon helemaal niks?

- geschreven door Inger om 15:55