welkom op onze site

18.6.05

Werk Inger
Marten heeft gisteren al een heel verhaal op de site gezet, nu dan ook mijn bijdrage, en wel over m'n werk. Inmiddels zijn dat twee werken, of eigenlijk drie. Om te beginnen met mijn werk voor IUCN, in Madjadjane. Mijn contract van drie maanden liep afgelopen vrijdag af. Op die dag had ik een open dag voor reisbureaus georganiseerd, een leuke afsluiter, dat zeker, maar ook betekent het dat ik niet per direct kan ophouden. Ik denk namelijk dat het zijn doel niet helemaal haalt als ik niet een evaluatie met de community heb gehad en toekomstplannen met hen heb gemaakt. Vandaar dat ik aanstaande dinsdag voorlopig voor de laatste keer naar Madjadjane afreis om een vergadering met het dorp te hebben.
De open dag is over het algemeen goed gelopen, er waren 15 afgevaardigden van hotels, jeugdherbergen en reisbureaus. Er was een rondleiding georganiseerd door het gebied, een bezichtiging van bijenkorven (nee niet aan de Bijenkorf) en de plaats waar honing geproduceerd wordt, een lokale dans, een bezoek aan de lodge en als afsluiter een lunch met lokale gerechten. Ging allemaal redelijk goed, niet allemaal heel efficiënt geregeld, de geit werd pas een uur van tevoren geslacht (toevallig net toen ik aan kwam lopen) dus dat was nog een race tegen de klok, gidsen begrepen niet zo heel goed dat het wel leuk is als de hele groep een uitleg kan horen en dat je niet alleen tegen 2 mensen moet praten, maar over het algemeen was het een geslaagde dag. Nu is het dus van belang dat Madjadjane contact gaat leggen en houden met deze mensen, zodat die vervolgens tripjes kunnen organiseren naar het dorp.
Binnenkort heb ik een afspraak met IUCN om te bespreken of ik een nieuw contract zal krijgen ja of nee. Ik wil wel, maar niet nu meteen, ten eerste omdat ik voor een paar maanden een andere baan aangeboden heb gekregen (waarover later meer), maar vooral ook omdat Madjadjane zich eerst wat beter moet organiseren wil mijn werk zin hebben. Immers, als niemand zich verantwoordelijk voelt, is het onmogelijk om dingen voor elkaar te krijgen en afspraken te maken.

En dan dus baan twee. Dat is een part time contract voor ongeveer twee maanden voor een Amerikaanse organisatie, genaamd TechnoServe. Deze organisatie is in opdracht van de Ford Foundation een onderzoek aan het doen naar wat er op het gebied van toerisme aan projecten gedaan is waarin zowel het bedrijfsleven als de lokale bevolking betrokken zijn. En dan gaat het met name over of en hoe de lokale bevolking baat heeft bij de aanwezigheid van toerisme in hun gebied. Bijvoorbeeld door de toename in werkgelegenheid, maar ook door toeristische instanties die -op kleine schaal- scholen en klinieken bouwen voor de omringende dorpen.
Wat ik nu aan het doen ben, samen met TechnoServe, is het interviewen van eigenaren van hotels en resorts en uitvinden wat er zoal gebeurt op dit gebied. Aanstaande donderdag is de presentatie aan een adviescommissie en daarna is het plan om een aantal van deze plekken te bezoeken en een wat dieper onderzoek te doen. Dat betekent inderdaad dat ik waarschijnlijk een leuk tripje in het verschiet heb naar de attracties in Mozambique (eilanden in een blauwe oceaan… zo slecht nog niet nee!).
Het is tot nu toe erg interessant. Het werken met mijn TechnoServe collega gaat goed. Voor mij ook leuk om eens met iemand sámen te werken, in Madjadjane ben ik toch veel alleen bezig en met mensen die je echt vooruit moet duwen, en nu is het een meer gelijkwaardige situatie.

En dan nog baan drie. Die is heel erg part time (een dag per maand of zo). Nog steeds voor het vastgoed bedrijf waar ik vorig jaar werkte, eigenlijk vooral administratief. Niet bijzonder inspirerend maar ik blijf het wel doen omdat ik het wel goed vind om in contact te blijven met het bedrijf voor het geval er bouwkundig werk uit komt.

Genoeg te doen dus. Tussendoor fiets ik naar huis om Paris te voeden. Nu hij behalve melk ook fruit en groente eet, ben ik wat flexibeler geworden, dus dat is voor mij wel fijn. Het blijft wel een beetje een georganiseer, maar eigenlijk gaat het over het algemeen wel makkelijk. Komt ook wel doordat allebei mijn banen dichtbij huis zijn en ik dus inderdaad makkelijk even op de fiets kan springen om te gaan voeden.
Lastiger is de trip voor TechnoServe, ik ben dan bijna een week weg, best lang ja. Voor mij, maar ook voor Marten. Onhandig is ook wel dat Marten volgende week ook voor een dag of 5 op reis moet, in het slechtste geval lopen we elkaar net mis en moet iemand anders de ‘Paris overdracht’ doen. Nou ja, we zien wel hoe het lopen gaat.

Nou ik laat het hier maar bij, ben misschien al te lang van stof als het over mijn werk gaat (is een goed teken dat wel, ik vind t leuk, maar is t niet te saai om te lezen?).

- geschreven door Inger om 11:58

17.6.05

Op en neer
Paris is in een dipje. Of hij heeft een sprongetje. Een saltinho, dus. Hij is wat hangerig, hoesterig, had een paar graden koorts, slaapt minder gemakkelijk en helaas helaas, hij lacht wat minder snel. Of zijn wij minder grappig geworden? Is hij nu al op ons uitgekeken? Moeten we nieuwe registers opentrekken met nieuwe, nog originelere grappen? Ik weet het niet, maar het is weer even wennen. Na al het goeds wat hij gedaan heeft de afgelopen maanden, niet uit zijn humeur te krijgen, bijna altijd actief en vrolijk, steeds in voor een goede mop, een dans of een knuffel, heeft hij nu besloten om een andere koers te varen. We horen om ons heen dat er meer baby's ziekjes zijn, dat het heerst in babyland en dat het zelfs zonder kinderdagverblijf overgedragen wordt... Het zal ook wel weer in orde komen. Maar het is een beetje sneu wel. Gelukkig geniet hij nog wel van de groenteprakjes die er voor zijn neus gehouden worden en blijft hij ook driftig proberen te kruipen, wat al wel vooruitgang brengt maar nog niet het effect dat hij eigenijlijk wil: iets nu pakken wat een paar meters verder ligt. Het is ook wel weer heel grappig om te zien hoe hij loopt te vechten tegen de gladde parketvloer van ons huis, of hoe hij zit te wankelen en boem omvalt en verbaast rondkijkt wat er nu weer gebeurde. Dus al zijn wij niet meer zo leuk, hij is het nog steeds wel!
Volgens Donancia kan hij dadelijk echt kruipen en is hij daarom wat uit zijn doen. Volgens een andere Mozambicaanse, waarbij we morgen thuis voor een feestje zijn uitgenodigd omdat haar zoontje (1 maand ouder dan Paris) zijn peetmoeder krijgt toegewezen, krijgt hij tandjes. Maar dat schijnt in Nederland een boerenwijsheid te zijn. Volgens weer een andere Mozambicaanse heerst er dus een virus en hebben baby's pijntjes. Misschien komt het ook wel doordat wij zo druk zijn en veel op pad zijn, voor werk en toneel.
Ach, het houd ons weer alert en nogmaals, we zitten er niet echt mee, gelukkig.

Op het werk
Ik ben op het moment veel aan de verschillende projecten aan het werken, wat het steeds interessanter en leuker maakt. Het ontwerpproject voor het ziekenhuis in Nacala heeft een half jaar stilgelegen en is nu weer op gang, wat betekent dat we de definitieve tekeningen en specificaties aan het maken zijn die vervolgens door het ministerie moeten worden goedgekeurd. Volgende stap is de aanbesteding voor de aannemer en dan kan er eindelijk begonnen worden met de bouw. Of wij er dan nog steeds bij betrokken blijven is twijfelachtig, omdat als wij begin volgend jaar terug naar Nederland gaan het nog maar de vraag is of Group 5 weer iemand permanent in Mozambique zal hebben. Dus dat staat verder nog open. Verder ben ik veel bezig met het technisch beroepsonderwijs project, waarvoor ik de komende week naar het noorden moet om een aantal scholen te bezoeken. Ik moet er een kostenraming voor de rehabilitatie maken. Dus dan laat ik Inger een klein weekje alleen in Maputo. De week erop gaat Inger op reis, dus dan mag ik alleen hier achterblijven. Vroeger zouden we het zo plannen dat we tegelijk op pad zouden gaan... Het werk in het ministerie is en blijft op en neer gaan. Ik ben vooral bezig om een nationaal programma te ontwerpen voor gedecentraliseerde lagere scholen bouw, met participatie van de communities. Ingewikkelde materie, omdat er hele nieuwe structuren opgezet moeten worden voor financiering, controle, supervisie, technische assistentie en uitvoering en dat over het algemeen de capaciteit heel gering is. Dus, om het toch werkbaar te maken moet je hele slimme dingen bedenken. En dat ben ik nu aan het doen. Gelukkig krijg ik van Group 5 uit Nederland wel steun, want veel samenwerking van mensen op het ministerie is er niet te ontdekken. Nu heb ik me daar wel bij neergelegd, dat ik het alleen moet doen, en dat maakt het een stuk prettiger. Ik ga meer mijn eigen gang en als er af een raakvlak is met iemand, dan is dat mooi meegenomen.
In ieder geval heb ik het zeer naar mijn zin op het werk, vooral dankzij de variatie en de voortgang die ik zelf in ieder geval merk.

Op het toneel
Nog drie weken en dan staan we nu voor de derde avond op rij op de planken van Teatro Avenida. Het is nog niet zover, gelukkig, want er moet nog een en ander gebeuren. Ik kan ook niet meer goed zeggen of het een goede voorstellling zal worden of niet. Ook dit jaar blijken er toch weer zwakke schakels tussen de acteurs te zitten die vervolgens ook net degenen zijn die niet op komen dagen bij repetities. Dus ook weer de nodige frustraties en verbazing over hoe gemakkelijk sommige mensen zich volkomen niet verplicht voelen om afspraken na te komen. Gelukkig zijn er ook wel betrokken en enthousiaste acteurs bij en daar is het leuk mee werken. Decor en publiciteit zijn nu nog grote actiepunten, naast de laatste repetities voor de details (en voor sommigen voor de basis...).

Op straat
Sinds enkele weken rijden er overal motors rond met politie, steeds met twee op een motor en met twee motoren. Oftewel met vier polities. Het is de bedoeling dat ze de (kleine) criminaliteit tegen gaan dus ze rijden rond met zwaailichten en een kalasnikov op de rug. Je ziet ze steeds maar rijden, dus meer blauw op straat is hier overduidelijk. Of het werkt weet ik niet, want kort geleden hebben ze ons reservewiel onder de auto vandaan gestolen. Nogal vervelend natuurlijk en de zwaaimotoren waren blijkbaar niet in de buurt...

- geschreven door Marten om 22:28