welkom op onze site

24.5.06

Terug in Nederland
Geen flauw idee of er nog iemand op deze site kijkt, maar daar kunnen we zo mooi achter komen. We zijn inmiddels alweer bijna twee maanden terug in Nederland. Redelijk geinstalleerd in ons huisje in Rotterdam en we maken ons klaar voor het werkend bestaan. Want ja, het is gelukt: we hebben allebei een baan gevonden. En dat niet alleen, het zijn ook nog eens banen waar we veel zin in hebben, in Rotterdam zijn, we part-time (4 dagen) mogen doen en we beginnen allebei per 1 juni! Inderdaad het lijkt te mooi om waar te zijn, toch is het waar. Marten wordt projectleider bij een woningbouwvereniging in Rotterdam, en ik ga bij een architectenbureau werken (ook als projectleider). Paris zal dus naar het kinderdagverblijf gaan. Hij is inmiddels een paar keer geweest, eerst om te wennen en vandaag voor 'de echt', en dat gaat allemaal goed. Hij vindt het leuk en speelt gezellig mee. Ook de baby in de buik doet het goed, al aardig wat beweging te voelen, gezellig wel.

Goed, daar wil ik het even bij laten voor nu. Ik denk dat de 'noodzaak' van een website wat minder groot is nu we weer zo dichtbij wonen. Wellicht gaan we straks over op een Engelse site, voor onze vrienden in Mozambique, kunnen we ze aan die kant van de wereld op de hoogte houden van het wel en wee hier (tot nu toe vooral veel wel).

- geschreven door Inger om 22:07

22.3.06

Rotterdam
We hebben een huis. Er staan een paar foto's via de link foto's allerlei. Let wel, dit zijn nog niet onze meubels, die komen pas in april. En in de maand april zitten we dus nog even tijdelijk op de tweede verdieping en vanaf mei op de begane grond met tuin. Twee keer verhuizen voor de prijs van een, dat is toch al weer een mooie meevaller!

Banen
Inger dus een gesprek op 5 april en ja hoor, vandaag kreeg ik ook een uitnodiging, voor 4 april dan wel. Hoeven we dus nog geen oppas te zoeken voor onze sollicitatiegesprekken... Mijn gesprek overigens bij de Theatre Embassy. Tot zover.

- geschreven door Marten om 18:42

20.3.06

Verkoop
De verkoop hier gaat goed. Tv en radio verkocht, borden zijn weg en ook de planten en andersoortige prularia. Fiets en barbeque bijna twee keer verkocht. Gelukkig vond iedereen het goed om nog even te wachten met de echte overdracht, want de meeste dingen hebben we toch echt tot het laatst nodig, dan heb ik het met name over borden enzo. Dus 31 maart zal er een rij voor ons huis staan, iedereen kan dan zijn of haar dingen op komen halen. Maar het beste nieuws is toch wel dat het gelukt is om de auto te verkopen! Ook daarvoor geldt dat de overdracht pas 31 maart zal zijn, maar een eerste aanbetaling is binnen dus dat zit -hopen we- wel goed.

Huis
Dat was een wat lastiger hoofdstuk. We hebben Desiree rond laten fietsen door Rotterdam om de door ons op het internet geziene huizen van dichtbij te keuren. Dachten wij 'dat is een goede', bleek dat het een vies en uitgeleefd studentenhuis was, waarvan de benedenverdieping maar 1.80m hoog was. Of het was te duur, of te ver uit de richting, of net voor onze neus weg gekaapt en ga zo nog maar even door.
Uiteindelijk hadden we -om van het gedoe af te zijn- besloten om dan maar voor een appartement in Kralingen te gaan, dat was schoon, direct beschikbaar, máár net iets te klein en ook ook aan de andere kant van de stad dan we eigenlijk wilden. Desalniettemin toch daar voor gegaan, contract ontvangen, gegevens doorgemaild, enz. En toen bleek dat we er minimaal een jaar moesten blijven, geen onderhandeling mogelijk, dat of niks. Ja, omdat het toch niet helemaal was wat we wilden: dan toch maar niets.
Begon al het gedoe weer van vooraf aan... Zucht ja, diepe zucht. Uiteindelijk toch iets leuks gevonden, een begane grond appartement met tuin en drie slaapkamers, betaalbaar en ook wel redelijk in de buurt waar we willen. Máár, ja uiteraard ook daar zit een maar, pas per 1 mei beschikbaar. Toen hebben we bedongen dat we het wel wilden maar dan tijdelijk een maand een woning wilden in hetzelfde complex (we hadden namelijk op hun site gezien dat er per 1 april iets anders vrij was op een verdieping), na wat heen en weer gemail kregen we vandaag een antwoord dat dat akkoord was. Hoera dus, want het lijkt te gaan lukken. We juichen, maar nog enigszins ingehouden, wie weet wat hier weer voor adders onder het gras zitten..

Banen
Ook daar wordt hard aan gewerkt. Ik heb inmiddels mijn eerste sollicitatiegesprek staan, op 5 april, dus twee dagen na terugkeer in Nederland. Ben erg blij dat dat al gelukt is. Ook al wordt het niks, het is een goede ervaring om weer in het interview systeem te komen. Het is een best groot bureau, dus ik voel me ook al wel een beetje gevleid dat ik uitgenodigd ben. Verder zijn we allebei nog veel brieven aan het schrijven. Tot nu toe komen er vooral ontvangstbevestigingen binnen...

Afscheid
Aanstaande zaterdag organiseren we een groot feest en hebben iedereen uitgenodigd die we -echt of zijdelings- kennen. Met het idee dat we in een keer van iedereen afscheid nemen en dus niet per werkgever en vriendenkring iets aparts hoeven te organiseren. Vergt ook nog de nodige voorbereidingen, maar goed dat hoort nu eenmaal bij deze weken van ons leven lijkt het.

Tripjes
Ja dat hoort natuurlijk ook bij een waardig afscheid van Mozambique. Vorige week zijn we met een groep vrienden een weekend gaan kamperen in het olifantenpark ten zuiden van Maputo. Dat is inderdaad een park waar olifanten rondlopen, en ook nijlpaarden en krokodillen. Het park grenst aan het strand, daar is de camping en de dieren laten zich daar niet zien. Het is best een gedoe om daar een weekend te vertoeven want er is helemaal niks, dus behalve al je kampeerspullen en eten moet je ook een lading drink- en waswater meenemen. Hebben we dus gedaan en het was zeer zeker de moeite waard (zie ook foto's allerlei).
Afgelopen weekend zijn we voor de echt laatste keer op pad geweest. Weer naar het strand, maar ditmaal in het noorden, paar uur boven Maputo. Deels omdat we zin hadden in een weekendje weg, maar vooral ook omdat we wisten dat als we niet zouden gaan, we dan het gansche weekend achter de computer zouden zitten (op zoek naar huizen, banen en wat al niet meer). Dan is een weekend met de Indische Oceaan inderdaad een stuk aantrekkelijker. En dat was dus echt het laatste vakantieverhaal uit Mozambique...

Hoe vinden we het?
Ja, dat is natuurlijk ook niet onbelangrijk. We zijn klaar om te gaan, niet omdat het hier ineens niet leuk meer is, maar omdat als je eenmaal in de afscheidsfase terechtkomt, dan ga je er ook wel naar toeleven. Je begint afscheid te nemen van plekken en mensen, het huis raakt leger en leger, je doet veel dingen voor de laatste keer, werk en eigendommen worden overgedragen en dat is allemaal wel goed nu. Drie jaar is een mooie tijd, maar we lijken ook wel klaar te zijn om weer met iets nieuws te beginnen. Dus 'Rotterdam here we come!'. Nou ja bijna dan, we zijn natuurlijk nog twee weken hier, en ook dat is goed.

- geschreven door Inger om 22:14

4.3.06

Het is hier Nederlands koud (goed om alvast te wennen?). Het regent en waait, dus we zitten met lange broek en trui aan binnen. Tijd genoeg dus om achter de computer te kruipen: sollicitatiebrieven te schrijven, huizen in Rotterdam te zoeken, en .. foto's op de site te zetten, zowel van Paris als bij de Foto's allerlei.

- geschreven door Inger om 10:54

2.3.06

Aardbeving
Het is waar, er was een aardbeving in Mozambique. Wij hebben er domweg doorheen geslapen en kunnen dus geen spannende verhalen vertellen. Het is niet dat wij van die diepe en vaste slapers zijn, maar meer omdat we op de begane grond wonen. Marten had de dag na de aardbeving om half 9 ‘s morgens een afspraak met de tandarts, maar die belde om 8 uur om te zeggen dat de afspraak uitgesteld werd vanwege de aardbeving.
Welke aardbeving? dachten wij toen. Later hoorden we meer verhalen. Bijvoorbeeld van vrienden van ons, die wonen op 13-hoog en ze werden wakker geschud. Vluchten dus maar, en midden in de nacht aankloppen bij mensen die gewoon op de begane grond slapen.. Al met al viel het nogal mee, het episch centrum was niet in Maputo maar in Chimoio, ongeveer 300 km hier vandaan.

Johannesburg
Woon je bijna drie jaar lang betrekkelijk dicht bij Johannesburg, ga je er nooit heen. Het is vooral nooit in ons opgekomen door alle slechte en enge verhalen die je erover hoort. Maar ik had daar afgelopen dinsdag een workshop en toen hebben we toch besloten om met ons drieën te gaan en vakantie te vieren. Uiteraard eerst navraag gedaan bij wat collega’s van mij die daar wonen en werken, en zij vonden het bovenal vreemd dat we nooit eerder geweest waren.
We hadden een B&B in de wijk Melville, naar het schijnt een van de meest bruisende delen van de stad. Het was daar inderdaad leuk en het voelde ook veilig, je kon er bijvoorbeeld gewoon over straat lopen. Maar ook op andere plekken kon dat prima.
We hebben een mooie Picasso expositie bezocht, over de invloed van Afrika op zijn werk, verder uiteraard naar het Apartheidsmuseum geweest en gisteren een toer door Soweto gedaan. Vooral dat laatste was leuk. Het viel ons allebei erg mee, jammer dat er eigenlijk uitsluitend negatief over Johannesburg (Joburg in de volksmond) bericht wordt, want het heeft ook zeker leuke kanten, leuke restaurantjes, galerieën, winkels, musea enz. Natuurlijk en helaas zijn die mindere kanten ook zeker waar, zo vertelde mijn collega dat zijn vrouw en dochter onlangs allebei aangevallen waren in de auto, wachtend voor het stoplicht, ruit ingeslagen en alles wat te jatten viel werd gejat. Dat is eng ja, maar volgens hem moet je je er maar op instellen dat het een keer gebeurt als je daar woont, want zo is het nu eenmaal.

Werk
Zoals gezegd had ik afgelopen week een workshop. Het ging over de certificering van de toerisme lodges waar we mee werken. De discussie was of we ons wel of niet aan zouden sluiten bij Fair Trade in Tourism (FTT) South Africa. Het hele Fair Trade concept is in Nederland al behoorlijk doorgedrongen, maar in Zuid Afrika is het nog niet zo erg bekend. Het FTT label heeft dus vooral zin om Europese toeristen te trekken.
Ik ben verder met mijn werk druk bezig met het zoeken naar een opvolger, en het afronden van nog uitstaande dingen. Het is wel jammer om nu weg te gaan -neen vreest niet, we komen wel-, omdat er veel aan het gebeuren is in het project, en de kansen op een baan (voor een zwangere vrouw) in Nederland nog niet direct duidelijk zijn.

Huis
De kansen op een huis lijken groter. We hadden iets leuks gezien op het internet en een vriendin/deskundige in Rotterdam gevraagd om eens te gaan kijken. Uitgebreid rapport ontvangen van de deskundige vriendin, en het lijkt een erg leuk huis. Een paar maren zijn dat het niet in de wijk ligt waar we waarschijnlijk willen gaan wonen en het heeft een kamer minder dan we zouden willen. We proberen het achter de hand te houden en kijken nog een paar weken verder, vinden we niks beters dan wordt dit het.

Verdere afscheidszaken
Ja het komt nu toch echt wel heel dichtbij. Nog een maand en dan zitten we in het vliegtuig. Hond en poes blijven hier, die gaan naar de buren, en als het goed is is onze bagage dan op verschillende manieren al onderweg naar Nederland. Een deel gaat uiteraard mee met ons het vliegtuig in. Een ander deel gaat wellicht per boot naar Antwerpen, een vriend van ons gaat een container verschepen en die krijgt hij met zijn eigen spullen alleen niet vol. En de dingen die we tot het laatst toe nodig hebben en niet meer in onze koffers passen gaan per vrachtvliegtuig. Het lijkt wellicht dat we een heleboel spullen mee te slepen hebben, dat is niet het geval. Het is eerder andersom, omdat het niet genoeg is om een hele container te vullen, zijn we aangewezen op vliegverkeer, en dat gaat per kilo (dus best duur), vandaar dat we wat we al kunnen missen meesturen naar Antwerpen.
Ook beginnen nu de voorbereidingen voor de nodige afscheidsactiviteiten. Een feestje op zaterdag 25 maart en volgende week een weekend weg met nabije vrienden, kamperen in het Olifantenpark ten zuiden van Maputo. Dat was het geloof ik wel afscheidstechnisch, praktisch gezien dan, want uiteraard zijn we er in ons hoofd ook op andere manieren mee bezig.

Kind
Kind Paris is een vrolijke spring-in-t-veld, die nu ook wel de nodige gebruiksaanwijzingen begint te krijgen. Nephuilen als ie het even niet zo leuk vindt of hij niet precies zijn zin krijgt, gillen als er teveel tijd zit tussen boterhamstukje 1 en 2. Tsja wat doe je dan? Zeggen dat het geen zin heeft om je zo aan te stellen. Ja, maar of dat doordringt.. Het lijkt er nog niet echt op, maar het is het proberen waard. Gelukkig is hij meestal een vrolijkerd, dus dat maakt dat je die vreemde kuren wel makkelijk vergeet. Over kind twee is nog weinig te melden, behalve dat alles goed lijkt te gaan.

- geschreven door Inger om 22:24